Pierwsza rozprawa

Wczoraj spędziliśmy prawie 9 godzin w samochodzie jadąc do Tainan na rozprawę w tamtejszym sądzie. Rozprawa dotyczyła oczywiście adopcji Ani.
Już na miejscu spotkaliśmy się z biologicznym ojcem Ani i pracownicami społecznymi z agencji adopcyjnej. Ojciec Ani wziął ją na ręce i oczywiście pytał się, czy go pamięta. Dał jej też dwa lizaki. Ania była trochę zdenerwowana (cały czas przeczesywała paluszkami włosy, poprawiała grzywkę, a robi tak jak jest właśnie zdenerwowana). Uśmiechała się jednak i po cichu odpowiadała na jego pytania "tak/nie".
Sama rozprawa trwała króciutko, chyba nawet nie 15 minut.
Sędzina zapytała się nas dlaczego chcemy adoptować dziecko, czy Ania już z nami mieszka i jak się teraz wszystko uklada w rodzinie.
Do biologicznego ojca miała jedno pytanie - dlaczego chce Anię oddać.
I to wszystko.
Protokół został spisany, wydrukowany i przez nas podpisany.

Teraz czekamy czy biologiczna matka Ani stawi się w sądzie 11. czerwca. Raczej się nie stawi, bo poszykiwania jej przez agencję i przez policję spełzły na niczym. Pewnie nawet jej nie ma na Tajwanie.

Mam nadzieję, że do końca czerwca wszystkie papiery będą już gotowe i Ania już prawnie będzie należeć do naszej rodziny.

Już po rozprawie

Wycieczkowo

W ciągu ostatniego miesiąca Ania miała okazję odwiedzić nowe miejsca. 

Przez dwa tygodnie maja gościliśmy u nas znajomych z Polski, co mobilizowało mnie by wyjść lub wyjechać gdzieś dalej od domu.
Ania towarzyszyła nam we wszystkich eskapadach, tych bliższych i tych dalszych. Na swoich małych nóżkach musiała często pokonywać duże odległości (nie mamy wózka) i ani razu nie narzekała. 

Bardzo dzielna z niej podróżniczka. Nawet deszcz jej niegroźny.

Sanxia 三峽 w deszczu

Kilka zdjęć z Lugang 鹿港：

Przed świątynią Longshan 龍山寺

Modelka

Wycieczka do zoo ...

Ani tym razem najbardziej podobał się paw,
i nic dziwnego, bo specjalnie dla nas
rozpostarł swój wspaniały ogon.

W zoo udało nam sie wypożyczyć wózek,
inaczej mielibyśmy pewnie problem ...

Ani ulubiony ryż w wodorostach.

   ... i gondolą na Maokong 貓空

Wszystko w porządku

Nie piszę, bo właściwie nie mam o czym.
Nie ma problemów.
Nie ma płaczu.
Wszystko układa się jak najlepiej.

Ania po polsku mówi coraz lepiej i nawet jak ja do niej zwracam się po chińsku chcąc jej coś szybko wytłumaczyć, ona zawsze odpowiada mi po polsku.
Zna już wszystkie litery (te z angielskiego alfabetu).
Liczy do iluś-tam (nigdy nie każę jej liczyć od 1 do 100, bo uważam to za wybitnie nudne zajęcie).
Stara się pisać i czytać, choć jej to jeszcze nie wychodzi.
Zaczyna poznawać znaki chińskie.
Pomaga w domu wycierać naczynia, odkładać sztućce, nakrywać do stołu, wieszać i składać pranie.

W zeszłym tygodniu zaczęła do mnie mówić MAMUŚ :-)

Japonia, śnieg, narty

W tym miesiącu Ania po raz pierwszy odwiedziła Japonię. Tak, tak - ten piękny kraj Kwitnącej Wiśni. Wiśnie (sakura) jednak jeszcze nie kwitły, ziemię, domy i drzewa pokrywał śnieg.
Od wielu lat co roku jeździmy do Japonii na  narty, przeważnie spędzamy tam miesiąc czasu, jednak w tym roku nie udało nam się pojechać na tak długo. Całą rodzinką w Japonii byliśmy tylko 8 dni, wcześniej Zosia i Jaś spędzili na japońskich stokach trzy tygodnie.

Chociaż Ania w czasie naszego pobytu w Polsce widziała już śnieg, to jednak w Japonii było go zdecydowanie więcej. Zabawy na śniegu były głównym zajęciem Ani, w czasie gdy pozostała część naszej rodziny szusowała po stokach.

Dzień 1
Pogoda była przepiękna, wymarzona na narty i na zabawy w śniegu. Ania spędziła dzień w japońskim "śnieżnym przedszkolu", gdzie dwie godziny rano i dwie godziny po południu bawiła się w lepienie kul śnieżnych, jeździła na sankach i innych pojazdach śnieżnych, budowała igloo ...

Dzień 2
Rano - pierwsza lekcja jazdy na nartach z instruktorką Zosią!

Po południu był czas na zasłużony odpoczynek w japońskim przedszkolu :-)
Ania bez problemów i bez płaczu została na dwie godziny sama z innymi japońskimi dziećmi i nauczycielkami.

Dzień 3
D e s z c z !
W taką pogodę nigdy nie jeździmy na nartach, ale w tym roku musieliśmy zrobić wyjątek, bo przyjechaliśmy tylko na 6 dni (!). Ania cały dzień (poza lunchem) spędziła w przedszkolu, nie miało sensu pędzenie jej na narty w deszczu. W przedszkolu rysowała, oglądała japońskie kreskówki dla dzieci i bawiła się z innymi dziećmi. Nauczyła się też kilku słów po japońsku :-)

Dzień 4
M g ł a
Dzisiaj Ania spędziła przedpołudnie na śniegu a popołudnie w klasie. Reszta rodzinki (poza mną) zdecydowała się przesiąść na snowboard. WYbrali dobry dzień, bo w wyższych partiach góry była niesamowicie gęsta mgła i jazda w takich warunkach nie należy ani do bezpiecznych ani do przyjemnych.

Dzień 5
Po zmianie hotelu okazało się, że w pobliżu nie ma nigdzie miejsca opieki nad dziećmi. Na szczęście w samym hotelu (a właściwie hoteliku) oferowano opiekę nad dzieckiem :-) Tak więc Ania spędziła większość dnia w hotelu i dopiero po południu wyszła ze mną i z Jasiem na śnieg by zbudować bałwana. Było to jej marzeniem od przylotu do Japonii. Okazało się jednak, że zrobienie bałwana, nawet małego, nie jest takie proste, konieczna okazała się pomoc starszego brata.

Dzień 6
N a r t y !
Rano i po południu Ania miała lekcje jazdy na nartach w japońskiej szkółce narciarskiej z japońską instruktorką. Nauczyła się robić 'pizzę', skręcać i zatrzymywać - dużo jak na jeden dzień! Bawiła się świetnie a bariera językowa nie była żadną przeszkodą.

 

 

I tak zakończył się nasz pobyt w Japonii, zabawa na śniegu i na nartach.
Ania świetnie się bawiła, relacje między Jasiem a Anią znacznie się poprawiły.
Szkoda, że nasze rodzinne wakacje trwały tak krótko.

Ania i matematyka

Uczenie Ani nowych rzeczy jest samą przyjemnością.
Ania uczy się szybko i bardzo chętnie.
Jeszcze sześć miesięcy temu Ania umiała jedynie wyrecytować liczby od 1 do 10 po chińsku, nie znała cyfr i nie umiała liczyć. A teraz - nie dość, że liczy po chińsku, angielsku i polsku, to zna już wszystkie cyfry i bezbłędnie liczy cokolwiek tylko da się jej do policzenia. Umie też sama napisać kilka cyfr.

Coś mi się widzi, że będę mieć kolejną miłośniczkę matematyki w domu :-) .

Kliknij na poniższy album by zobaczyć w jaki sposób uczę Anię matematyki.

Trochę weselej

Od dwóch tygodni nie ma w domu starszego brata, Jaśka, więc nie ma też wielu okazji do płaczu. Jest za to więcej czasu na wspólną zabawę na dworze i w domu, na naukę, na czytanie, na spacery.
Raz dziennie, czasami z niewiadomego powodu, Ania robi minę zwiastującą płacz. Nadal nie lubi jak się ją rano pytam dlaczego nie wychodzi z pokoju i udaje, że śpi. Nie lubi też gdy mówi się jej 'nie', że np nie może czegoś zrobić - dzisiaj wieczorem chciała np malować farbami, ale jej nie pozwoliłam, bo zbliżał się czas kolacji - więc się rozpłakała. Wytłumaczyłam jej dlaczego nie może malować i natychmiast zajęła się czymś innym.

Ostatnio Ania wyraźnie wypróbowje nas, na co jej pozwolimy a na co nie. Czy może wejść na stół, czy może rzucać w domu piłką, czy może pociągnąć psa za ogon itd. Nie wystarczy już powiedzieć jej raz, by czegoś nie robiła, teraz trzeba powtórzyć to kilka razy, bo po pierwszym nadal robi swoje. Najwyraźniej zaczyna się u nas czuć bezpiecznie - tak powiedziała nam pani psycholog, z którą się spotkaliśmy kilka dni temu.

Pani psycholog wysłuchała nas, poobserwowała i porozmawiała z Anią, zadała sporo pytań i stwierdziła, że z jej doświadczenia wygląda na to, że Ania właśnie próbuje jak daleko może się posunąć w swoim zachowaniu. Płaczem chce zwrócić na siebie uwagę i chce pokazać, że jest teraz najważniejsza w rodzinie. Powoli jej zachowanie powinno się poprawiać. Trzeba dać jej jeszcze więcej czasu.
W rodzinie zastępczej musiała być "bardzo krótko trzymana" i dopiero teraz uczy się mieć swoje zdanie i decydować o niektórych sprawach (w co się ubrać, czy chce dokładkę jedzenia, czy też nie itp). Tak więc musimy być cierpliwi.

Dobrą wiadomością jest też zmiana stosunku tutejszych dziadków i ciotek - w końcu zrozumieli, że Ania zostanie z nami. Ania "zdała egzamin" - pokazała im jak mądrą jest dziewczynką :-)

Na Chiński Nowy Rok dostała nawet od rodzinki czerwone koperty i słodycze. Jedna z ciotek nawet się z nią bawiła!
Tak więc Chiński Rok Konia zaczynamy z uśmiechem na twarzy i z lekkim sercem.

Płacz

Dzisiejszy post nie będzie optymistyczny, gdyż nie mam nic wesołego do napisania. Tak już jest, że miłe chwile przeplatają się z niezbyt miłymi.
Wcześniej już pisałam o zachowaniu Ani w stosunku do brata. Miałam cichą nadzieję, że w czasie naszego pobytu w Polsce sytuacja się zmieni, że Ania przestanie reagować płaczem na Jaśka. Przez kilka tygodni Jaś był jedyną osobą w Polsce, która mówiła do Ani po chińsku. Miałam nadzieję, że dzięki temu Ania przekana się do brata i zrozumie, że może szukać w nim oparcia.
Nic takiego się jednak nie stało - Ania i w Polsce i spowrotem na Tajwanie, przebywając w pobliżu Jasia nadal ryczy.
Płacze, gdy Jaś chce jej pomóc zapiąć pasy w samochodzie.
Płacze, gdy Jaś w sklepie popycha ją w wózku.
Płacze, gdy Jaś przejdzie obok niej.
Płacze, gdy Jaś chce jej pomóc nałożyć kurtkę lub buty.
Płacze, gdy Jaś zadaje jej jakieś pytanie.
Poza tym Ania nie chce już bawić się z Jasiem.
Nie chce wychodzić z Jasiem i psem na spacer.
Nie chce nawet przejść przez pokój, w którym jest Jaś.
Nie chce mu niczego podać lub wziąć niczego od niego.

Zaznaczyć muszę, że Jaś NIC Ani nie robi - może czasem zrobi do niej brzydką minę lub przybliży swoją twarz do jej buzi.
Zdarza się nawet, że Jaś i Ania są w różnych pokojach, ale nikogo poza nimi nie ma na tym samym poziomie mieszkania, i wtedy Ania również płacze.
Często jest to płacz bez łez - po prostu takie "ła-ła-ła", jakby Ania chciała jedynie zwrócić na siebie uwagę.

Rozmawiamy z Anią o jej zachowaniu, pytamy się dlaczego płacze, a ona rycząc odpowiada nam, że nie płacze lub że nie wie dlaczego. Tłumaczymy jej, że jak ona płacze, to sprawia tym przykrość Jasiowi i mi. Nic to nie pomaga, a sytuacja właściwie z dnia na dzień staje się coraz bardziej uciążliwa.

Jaś chodzi ponury, denerwuje się, bo nie rozumie dlaczego Ania, która na początku tak go lubiła i wszystko chciała z nim robić, a
teraz nie chce nawet podejść do niego. Jaś ciągle stara się rozmawiać z Anią, pyta się jej czy nie chciałaby się z nim pobawić, czy nie chce wyjść na spacer, czy nie chce z nim potańczyć lub pośpiewać. Jednak każda próba nawiązania przez Jasia kontaktu z Anią kończy się rykiem.

Nie wiem już co mam robić ... Cała ta sytuacja jest po prostu nie do wytrzymania. Nie mogę nawet iść do łazienki zostawiając Jasia i Anię samych w pokoju. Jestem zmęczona i zrezygnowana.

Nawet rozmowa z paniami z opieki społecznej zajmującymi się naszą sprawą nic nie pomogła. Nie wiedziały co zrobić, nigdy nie spotkały się z takim zachowaniem. Proponowały by Jaś nie zwracał uwagi na Anię, ale jak to zrobić gdy muszą przebywać w jednym pomieszczeniu?

Za miesiąc upływa 6 miesięcy okresu próbnego i musimy podjąć decyzję czy Ania ma zostać z nami czy nie. Nie będzie to łatwa decyzja - biorąc Anię nie chcę stracić Jasia ... Brak wsparcia lub choćby nawet akceptacji ze strony teściów i szwagierek niczego nie ułatwia.